Testosteron is ook een vrouwenzaak

Een motard ben ik al 12 jaar. Op verschillende continenten, on road en off road, door weer en wind. De moto is doorheen de jaren mijn trouwste vriend gebleken en daar heb ik tot vervelens toe over geschreven. Ik ga het er dus verder niet meer over hebben.

Graag verveel ik u met mijn nieuwe liefde: mijn Nissan Patrol, 4WD, bouwjaar 1996, roepnaam  ‘Attila de Tank’. Hij is uitdrukkelijk vernoemd naar Attila de Hun, de meest gevreesde leider der Hunnen in de woelige jaren 400.

Attila was een broodnodige aankoop bij mijn verhuis naar Oost-Afrika. De eindeloze off road safari’s, de gemiddelde staat van de weg, het traject dat ik voor mijn job moet afleggen… Ik beschouwde Attila als een noodzakelijk kwaad. Maar na meer dan een jaar bonding kan ik met zekerheid zeggen dat we meer dan dikke vrienden zijn geworden.

Attila en ik zijn twee handen op één buik. Ik, klein van gestalte, mijn best doend om boven het dashboard uit te reiken en hij, robuust en groot, gorgelend als een dronken zeeman en brullend als een nijlpaard. Het is ware liefde. Attila is het testosteron dat mijn oestrogeensoep wel gekruid houdt.

Wanneer vrouwen bij auto’s of moto’s worden afgebeeld, dan staan (of beter: liggen) ze meestal schaars gekleed met te veel decolleté naast of op het voertuig in kwestie. Alsof dat het enige mogelijke vrouwelijke standje in de buurt van een gemotoriseerd voertuig is. Maar, spoiler alert, vrouwen kunnen ook achter het stuur zitten én rijden, gespeend van decolleté en bloot.

Wanneer Attila en ik op stap zijn, dan krijgen we wel eens bekijks: de dorpeling die een sympathiek klopje op de motorkap geeft, de Masai die de duimen opsteekt terwijl hij me complimenteert over de auto, de bewaker aan mijn huis die breed glimlachend eens achter het stuur kroop. Ik durf zonder gêne zeggen dat dit mijn vrouwelijk ego streelt.

Laten we die centerfolds in de boekskes toch eindelijk over een andere boeg gooien, want testosteron is ook een vrouwenzaak. De mannen van vandaag hebben toch ook hun man bun?

VIW

Deze tekst is geschreven in opdracht van Vlamingen in de Wereld en verschijnt in de najaarseditie 2017 van hun magazine. 

Advertisements

Where clouds are made

This is the place where clouds are made.

It happens in the vast jungle, where the world has become quiet and birds whistle the newly formed clouds into shape, where only the gaze of monkeys see the endless shades of green.

I used to live close, then I moved to a place where clouds are not only made, but also travel from one place to another.

Clouds travel, pouring down inspiration, but never truly creating.

Cloud making only happens where the air is heavy with endless possibilities and new beginnings, where smells and shades of light are for no eyes in particular.

Where nothing matters and no one is watching.

Virtuous it is to reside in those places. Virtuous are they who look up to the sky and are touched by bundles of nothingness gaining shape, whose eyes follow the flowing path of traveling clouds.

Virtuous are they who are fearless in their understanding.

20170724_060644