Van de dood enzo

Er was iemand doodgegaan.

Gelukkig voor Moeder Aarde gebeurt dat doodgaan elke dag, continu, hoewel de schaal nu gevaarlijk overhelt naar de andere kant.

Zolang ik het maar niet ben, noch dat baren, noch dat sterven.

Locatie van het doodgaan was Noord-Thailand, ver weg van kerken, boetedoening en zonden. ’t Was eraan te zien. We gingen op een avond naar de tempel, om de doodgegane te vieren. De naaste familie en vrienden waren al vijf dagen op een rij naar de tempel afgezakt. Vijf dagen van samen chanten, anekdotes uitwisselen, eten, de occasionele tempelhond restjes voederen. Vijf dagen gezelligheid op het binnenplein van de tempel, getooid met feesttent en praalwagen met groot portret van de heengegane.

De heengegane was nu op weg naar het volgende bestaansniveau, een stap dichter bij de Verlichting. Een transfer als het ware, maar met meer brille dan de gemiddelde voetballer die van ploeg wisselt.

Voor zij die het horen donderen in Keulen: volgens de principes van de Boeddha zijn er zeven stadia in de aanloop naar de Verlichting waarvan het leven op aarde er één van is. But you can’t beat Enlightenment. De staat van Verlichting, da’s zoals chocoladefondue met aardbeien. Het wordt niet beter dan dat. Los van lijf en leden, los van het aardse zijn en de materie. Zelfs los van de leegte.

Omdat de heengegane een stap dichter bij de Verlichting was gekomen, kwamen we dus bijeen. ‘Tuupe’, om het op zijn Gents te zeggen. En dat was plezant, of eerder sfeervol en gezellig.

Het verscheiden van deze mens bleek een mooie gelegenheid om mensen bij elkaar te brengen.

Geen wanhoop, geen angst, geen knievallen, geen priesters die aanspoorden tot boetedoening, tot de hand in eigen boezem steken en koste wat kost schuld proberen hebben aan iets of iemand. De gemiddelde uit katholieke klei getrokkene zou er ongemakkelijk van worden. Men zou zelfs kunnen denken dat de gezelligheid niets anders dan het voorgeborchte moest zijn. De hel, daar moest het feest ten slotte helemaal losbarsten. Dansen en zingen! Onaanvaardbaar. Onbegrijpelijk ook.

Waar geen lijden is, is geen leven. Waar geen bittere tranen zijn, is geen respect. Waar geen schuld is, kan geen god zijn. Hij heeft ons verlaten.

Terug naar de tempel, waar het lichaam nog een paar dagen in bewaring wordt gehouden. De heengegane heeft het genoegen om pas binnen twee dagen zijn geest te bevrijden uit zijn lichaam. De crematie vindt namelijk op het einde van de week gezelligheid plaats. Twee lange, onfrisse dagen voor de man in kwestie, maar alles bij elkaar genomen het wachten waard. Ik zou het ervoor over hebben.

Intussen zitten wij hier wel, op die aardkloot, een paar treden lager op de ladder dan de heengegane. Te wachten. We kunnen maar beter alvast beginnen dansen en zingen en het feest niet te lang uitstellen.

Marcel Proust had dat ook begrepen:

Om de werkelijkheid tot iets draaglijks te maken, moeten wij een klein aantal dwaasheden in onze gedachten levendig houden.’

IMG_1517