Doen

Na ongeveer anderhalf jaar in Zuidoost-Azië is de snelheid waaraan de mens in het Westen zichzelf probeert in te halen, een ver-van-mijn-bed-show geworden.

Zekere films moeten gezien hebben, steden bezocht, keukens van foodies geproefd, concerten meegepikt, een stap verder op de carrièreladder gezet, een auto gekocht, een huis verbouwd, een droom in vervulling doen gaan.. Het is lachwekkend, want hier, aan deze kant van de globe en te midden de rijstvelden, zijn die keuzes niet onmiddellijk voorhanden. En, o verrassing, het maakt geen enkel verschil. Het leven is er niet slechter op, de kennis niet magerder, de vooruitgang niet minder achteruitgang. En om de laatste illusie te verijdelen: de droom is niet in vervulling gegaan, noch aan deze, noch aan gene zijde.

Er is echter meer stilte, meer pauze. Vermoedelijk adem ik ook een aantal tellen meer per dag. Het is te zeggen: tot een aantal weken geleden dacht ik dat ik al een zekere stilte had ervaren, maar dat bleek een schromelijke vergissing.

[Vooraleer van die stilte te spreken, eerst kort een aantal andere luchtbellen doorprikken:

In datzelfde Westen, maar bij uitbreiding ook langzamerhand in dit Oosten, is er een enorme roze wolk die quasi iedereen benevelt, bedwelmt en zelfs het laatste restje zuurstof uit de hersenen knijpt. Het is de roze wolk die ‘je droom volgen’ en ‘loslaten’ heet. Hardnekkiger dan de smog in Beijing, doordringender dan de geur van Brusselse kaas.

Het aanbod adviserende boeken, blogs, websites en ongewenste opinies teelt wierig: ‘Hoe je droom realiseren’; ‘Hoe laat ik het verleden los’; ‘Hoe weet ik wat ik wil’; ‘Hoe vind ik mezelf’. De ene titel al ‘kaziger’  en pathetischer dan de andere. Plaatsvervangende schaamte welt op bij het zien van de quotes die menigeen te grabbel gooien om hun dagdromerijen kracht bij te zetten. Voeg daarbij de selfies van op bijzondere plaatsen die uitvoerig worden gedeeld om het publiek te tonen hoe de droom wordt geleefd. In koor wordt gescandeerd: ‘Look at us, we live the dream (please look at us)!’]

Voor alle duidelijkheid: er is geen droom te vervullen, het gras is niet groener aan de andere kant en nee, de selfies hebben géén toegevoegde waarde, ook al heeft het woord in kwestie intussen een plaats veroverd in De Dikke Van Dale.

Allemaal licht entertainment en vooral: veel kabaal. Om het alreeds aanwezige lawaai nog meer te overstemmen. Want stilte is toch niet meer van deze tijd? Tenzij op ‘retraite’ of wanneer er wordt ‘gekuurd’ om te ontsnappen aan de maalstroom van het dagelijkse leven: bij voorkeur herbronnen in een abdij van een godvergeten gat of gaan detoxen in een luxeresort. Ik zeg maar wat. Zolang het maar geld kost, die onthaasting. Daarbuiten wil men aan leegte en stilte geen vingers verbranden.

Als gezegd dacht ik dat ik hier in de rijstvelden stilte te hebben gehoord, herhaaldelijk en constant. Tot ik half oktober vertrok richting Annapurna-gebied in Nepal. Van de uitlopers van de Himalaya in Noord-Thailand tot het ware hart ervan. Om de hoek, als het ware. Maar het bleek een schokkende ervaring, alsof de platentektoniek in mijn binnenste miljoenen jaren van verschuivingen in een halve minuut herspeelde.

Ginds boven, na dagen klimmen en het landschap te zien veranderen van tropisch groen naar ’struikig’ en mossig naar rotsig en sneeuwig, daar is het stil. Oorverdovend stil. Alles is hoog en leeg.

De geografische feiten: het Annapurna-gebied omvat 13 pieken van meer dan 7000 meter. Die oorverdovende stilte en woeste kracht van de hoogte zijn het levende bewijs van de leegte en vergankelijkheid van ons doen en laten, de nutteloosheid van het zelfhulpboek, de dromen die niet bestaan en de pathetiek van de navelstaarderij.

Daar, terwijl je neerzijgt in de sneeuw en de stilte voelt wegen en naar de hemel staart, daar bewijst de berg dat het najagen van dromen en selfies volledig nutteloos en uitstekende slapstick is. Er is geen droom, er kan niks losgelaten worden, want er is niks om vast te nemen. Er is alleen maar.

Wat een deugd om die stilte gehoord te hebben, om urenlang te hebben neergezeten in de sneeuw met de Annapurna South in volle vizier. Een geruststelling ook, want het merendeel van de tijd doe ik gewoon. Er is geen plan, er zijn wel ideeën en af en toe een ‘projectje’ (om een trendy woord te gebruiken). Bij wijlen wordt er een idee uitgevoerd, maar ik hoef geen droom. Alleen contentement terwijl ik de dag doorkom.

Een beetje muzak op de achtergrond als het ware, maar geen oorverdovend kabaal. Geen woeste dromen.

Zoals Nike wijselijk al jaren proclameert: ‘Just do it’.

IMG_8654

Annapurna South – Annapurna Basecamp

Advertisements