FOMO versus LOMO

De begindagen van afkortingen zoals tv, btw, ja zelfs asap, zijn lang vervlogen. De eerste twee hebben intussen de status van het Woord bereikt, asap is onderweg om dat te worden. Plaats in de Dikke Van Dale veroverd, te pas en te onpas te grabbel gegooid in café ‘Onder den Toren’ in Rekkem of Nieuwerkerken.

Nu is er het tijdperk van de acroniemen. Het gemiddelde kaderlid (senior manager, zeg maar) bedient zich vandaag onophoudelijk van acroniemen, hier en daar opgeleukt met een trendy klinkend Engels woord. Bijvoorbeeld: ‘Kan het nieuwe MS asap geüpgraded worden?’ Of: ‘De CFO vindt het financial plan not done.’

Alsof dat allemaal nog niet awkward genoeg was, is er nu het acroniem FOMO.

Gevaarlijk, die FOMO. Het leidt tot volle agenda’s, tot een knagend gevoel wanneer er zich plots een agenda-opening aandient en totale stress bij het doorbladeren van de ‘Uit’ katern in de weekendkrant (naar het schijnt de meest winstgevende katern van het gemiddelde dagblad).

FOMO staat voor ‘fear of missing out’. De angst om iets te missen van het overweldigende aanbod aan concerten, must-visit steden, must-see tentoonstellingen, must-read boeken, must-go vakantiebestemmingen. Want wat schiet ons leven toch tekort als we niet op de hoogte zijn van de laatste film van Quentin Tarantino, de nieuwste bestseller volgens  New York Times, de topvakantiebestemming van het jaar volgens Neckermann. Onze levenskwaliteit zal waarlijk tot het hoogte niveau worden verheven wanneer we overal een graantje van kunnen meepikken. Niet te vergeten in het juiste gezelschap, met de juiste Facebook-vrienden zichtbaar op het touchscreen van onze Iphone (het nieuwste model), de gepaste vintage outfit. Als we dat allemaal missen, dan stelt ons leven niks voor. De banaliteit voorbij.

Schnell! Plan nog een afspraak in. En zorg voor een plan B mocht de afspraak worden geannuleerd.

Ik woon te midden de rijstvelden, met de uitlopers van de bergen in de achtertuin, stoffige zandwegen leidend naar afgelegen bergstammen. Dit is Noord-Thailand. Chiang Mai, op 25 kilometer van mijn woonplaats, heeft, wat men zou kunnen noemen een ‘zeer beperkte artistieke scene’. Ik ga slechts heel af en toe naar de stad. I am basically missing out on anything you can think of.

 

De tijd tikt hier trager en nog onbetekenender voorbij. Maar gelukkig is er het internet dat pogingen doet om mij op de kast te jagen: vanop afstand, zowel letterlijk als figuurlijk, sla ik het wereldtoneel gade.  Deze maand start Nick Cave een Europese tournee, er loopt een interessante tentoonstelling in Tate Modern in Londen, die reportage over de Chan-regio in Birma zag er geweldig aantrekkelijk uit en het NTG in Gent heeft een aantal prachtige producties gepland in het najaar.

Noppes van dat alles.

Ik staar naar het plafond, luister naar de kwetterende vogels en volg het spoor van de gekko die in mijn badkamer woont. Ik observeer de rijstboeren die kniehoog in de modder staan in de vlakte. Sinds vorig jaar heb ik geen privé-agenda meer. Overbodig geworden.

Ik nietsnut dus al eens. A fond en met overgave. FOMO is hier eerder LOMO geworden: love of missing out.

Maar tegelijkertijd ben ik nog nooit zo productief geweest.

Noord-Thailand is trouwens een schitterende vakantiebestemming. Niet te missen!

Advertisements

Love according to Derrida: a plea

On October 8, 2004, Jacques Derrida, one of France’s greatest philosophers died. His grey hair, weatherworn face and pensive look were iconic. The documentary that was filmed by Kirby Dick and Amy Ziering Kofman in 2002 depicts Derrida and his theory of deconstructionism beautifully.

Together with Derrida, deconstructionism died, because no other philosopher truly succeeded in unraveling, let alone applying this theory. Explaining deconstructionism is an oxymoron, nevertheless I will attempt in vain: deconstructionism is a kind of literary criticism that claims a text is never a whole, a unity and words can never be impartial. Texts contain endless series of interpretations and meanings, it is impossible to define and reach the truth. Findings about or interpretations of texts will inevitably undermine their own meaning. In other words: meaning and logic destroy themselves during the process.

Unfortunately not only deconstructionism, but also his contemplations on love faded with Derrida’s death. Derrida’s conception of love was also based on his theory of deconstructionism. This conception never reached John Doe. The average human being keeps applying a conflictual and unrealistic concept of love instead: love as an incurable cancer cell that is growing in people’s minds.

Consider this text as a plea to breathe new life into the ‘Derridaian love’.

I love you’ is about everything or nothing. Behind this phrase is a tough economic model that leads to great profit or disastrous loss. With these words the speaker addresses the ego of the beloved one, every fiber of that human. ‘If I love you diligently, I expect the same in return.’ The pressure and expectations linked to this love are enormous. A burn-out is constantly lurking.

This kind of love is very similar to ‘le droit divin’, the ‘divine right’, as drafted by Louis XIV.

Furthermore, the words ‘I love you’ contain endless amounts of meanings and will be interpreted differently by different people in various situations. Confusion and incomprehension are inevitable. One could say that this is a totalitarian love, based on an economic model that leads to disappointment and betrayal.

Disappointment, because sooner or later the lover will discover unfavorable aspects in the beloved one. A feeling of betrayal, since the lover does not live up to the expectations and does not keep her or his promises. The endeavor to maintain this concept of love leads to conflict and is extremely unrealistic.

I love you’ is an impossible concept, says Derrida. He destroys the ‘divine right’ by shifting from ‘I love who you are’ to ‘I love the way you are’.

I love your humor.

I love the way you listen so attentively.

I love your green eyes.

The act of love is fragmentary and points towards aspects of one or more individuals. This kind of love is a precise and well-considered choice and not based on a totalitarian model. In this model, disappointment is impossible, unless a miscalculation has been made. For example when the beloved one does not seem to have a sense of humor, an assumption that was made at the start.

Also, betrayal is impossible, since the act of love is fragmentary instead of totalitarian. No false promises nor a complete devotion.

This model is based on freedom and does not require a unique and lifelong commitment, a requirement that is part of the current widespread love model.

Derrida’s concept of love leads to love and respect in freedom, love for the way someone is, by appreciating the specific characteristics in different individuals.

Derridaian love advocates freedom, respect and independency.

Leave exclusive and totalitarian relationships to the Sun Kings of this world.

Documentary ‘Derrida’ by Kirby Dick and Amy Ziering Kofman